Ik kijk,
naar jouw slapende gezicht
De strakke contouren van je kaak, stoppels op je wang
Het is te vroeg, te vroeg om op te staan en te vroeg om iets te zeggen
Te vroeg om vragen te stellen
Om te vragen hoe het zo gekomen is dat wij hier liggen, samen
Hoe het zo gekomen is dat het te vroeg is en gelijk te laat
Te laat om te beseffen, te laat om vragen te stellen
Te laat om terug te keren naar hoe het eens was
Ik voel,
de warmte van jouw lichaam zonder je aan te raken
De aanraking van jouw handen op mijn huid, adem tegen mijn hals en jouw mond, overal
Overal jouw stempel op gedrukt, geen stukje onbenut gelaten
Geen stukje van mijn lichaam, geen minuut verspilt
Ik voel je diep in mij
Van binnenuit
Ik hoor,
nog jouw stem als je mijn naam zegt
Jouw stem als je lacht, jouw zucht als ik je aanraak
Het ritselen van dekens
Stof op stof, huid op huid
Geluiden van buiten zijn vaag
De wereld is buitengesloten, nu
Wij zijn de wereld
Jouw stem, jouw woorden
Ik luister naar de rustige ademhaling van jouw slaap en het kloppen van je hart
Ik proef,
het zoute zweet in jouw hals
Jouw mond, lippen, lichaam
Ik proef de victorie, ik proef de lucht om ons heen
De lucht is vol van verlangen
De smaak van liefde of geluk
Ik proef jouw mond, ik proef de twijfel
Ik proef de aarzeling in jouw kus
Ik proef het leven
Ik ruik,
de morgenstond door het open raam
De zon en de lente en vrijheid
Ik ruik jouw lichaam nog één keer heel dichtbij
Jouw lichaam op het mijne, onze geuren licht vermengd
Ik ruik je haar, fris en zacht
De geur van lente teruggebracht
Ik ruik onraad bij de deur
Het is te vroeg en toch, te laat
