12 juni 2000
een zucht kan niet verlichten
wanneer de wolken in mijn gedachten
zwaar zwichten voor jouw glimlach
in de lijn van liefde en onzekerheid
win ik tijd met het spelen van een spel van nuchterheid
dat ik verlies zoals zovelen
is mijn waarheid wel gelijk aan de hoop die ik koester op liefde
als ik wijk voor aandacht en lust in de blik van een man
wanneer hij naar me smacht
en in al zijn eenzaamheid verwacht
dat ik inga op zijn versie van het spel
weer zie ik zonder resultaat
mijn pen woorden schrijven aan jou
zonder dat het vaststaat dat je ze zult lezen
en blijven ze je bij
denk je ook wel eens aan mij
als je een trein ziet rijden door een land
dat niet eens een beetje van de hartstocht verwoorden kan
